Czym jest choroba okluzyjna? Jakie są jej przyczyny? I najważniejsze pytanie – czy można ją leczyć? Dowiedz się więcej o tej chorobie i o tym, do czego może doprowadzić bagatelizowanie jej objawów.
Choroba okluzyjna – co to takiego?
Aby móc wyjaśnić, na czym polega choroba okluzyjna, warto najpierw wytłumaczyć, co oznacza słowo “okluzja”. A jest to po prostu układ zębów, czyli sposób, w jaki zęby przeciwstawne – górne zęby szczęki i dolne żuchwy – kontaktują się ze sobą. Jeżeli okluzja jest prawidłowa, to zęby dolne idealnie pasują do zagłębień i wypukłości zębów górnych. Niestety nie zawsze jest ona prawidłowa. Wystarczy że jedno “wypełnienie zęba” jest w nieprawidłowym kształcie, czy jedna korona protetyczna jest za niska czy za wysoka i wtedy stopniowo dochodzi do powstania zgryzu urazowego, nadmiernego tarcia i zużywania się zębów. I to właśnie to jest choroba okluzyjna.
Choroba okluzyjna – przyczyny
Skąd bierze się choroba okluzyjna? Najczęstszym jej powodem są wady zgryzu. Niektóre z nich mają charakter pierwotny – w takim przypadku winę ponoszą zaburzenia rozwoju w obszarze twarzoczaszki.
Ale częściej owe wady zgryzu mają charakter wtórny, a zatem są nabyte z wiekiem. Odpowiedzialność za ich powstanie z reguły spoczywa na kultywowaniu przez Pacjenta szkodliwych nawyków, na przykład obgryzania paznokci i skórek czy przygryzania długopisów i ołówków. Niektóre takie nawyki zaczynają się pojawiać już w wieku niemowlęcym, przede wszystkim ssanie kciuka.
Inną przyczyną choroby okluzyjnej może być zaciskanie mięśni i zgrzytanie zębami. To dolegliwość polegająca na nocnych atakach niekontrolowanego zgrzytania zębami. Jeszcze inna możliwa przyczyna to objaw Godona. Jest to zjawisko polegające na tym, że zęby przesuwają się w kierunku luki po utraconym zębie. Skracają one w ten sposób łuk zębowy i naruszają okluzję.
Nieprawidłowa okluzja może być też skutkiem źle wykonanych wypełnień stomatologicznych i protetycznych uzupełnień, a także przemieszczenia i rozchwiania zębów, do jakiego dochodzi w wyniku zaawansowanego stanu zapalnego przyzębia.
Choroba okluzyjna – objawy
W początkowej fazie rozwoju choroba okluzyjna może przebiegać zupełnie bezobjawowo. A kiedy już pojawią się jakieś objawy, to są to zwykle migrenowe bóle głowy. Są one skutkiem nadmiernego napięcia mięśni twarzoczaszki, ale Pacjent zwykle nie zdaje sobie z tego sprawy. Taki objaw nie naprowadza go więc na właściwy trop, bo mało kto od razu domyśli się, że jego bóle głowy mają związek z chorobą okluzyjną.
Bardziej wyraźnymi objawami tej choroby są ból i trzeszczenie stawów skroniowo-żuchwowych, a także bolesność i drętwienie mięśni twarzy. Objawy te nasilają się szczególnie po przebudzeniu i podczas żucia twardych pokarmów.
Innym objawem, który powinien zaniepokoić Pacjenta, jest ścieranie się zębów. Najłatwiej mogą to zaobserwować osoby z uzupełnieniami protetycznymi. Z powodu nieprawidłowego funkcjonowania mięśni Ich korony i mosty ulegają uszkodzeniom. Pozostałe objawy charakterystyczne dla choroby okluzyjnej to obniżenie linii dziąseł, nadwrażliwość zębów na temperaturę, ich rozchwianie, przydziąsłowe ubytki klinowe oraz ból wywołany zbyt dużymi przeciążeniami zgryzowymi.
Jeżeli nie podejmie się w odpowiednim czasie leczenia, objawy te będą się tylko pogłębiać. Mogą pojawić się już nie tylko napięciowe bóle głowy, ale także pleców i karku. Mogą także wystąpić zaburzenia słuchu. Ostatecznym skutkiem długotrwałej nieleczonej choroby okluzyjnej jest utrata zębów. To właśnie z powodu tej choroby Pacjenci tracą zęby najczęściej.
Jak leczy się chorobę okluzyjną?
Przede wszystkim trzeba sobie zdać sprawę z tego, że w przypadkach różnych Pacjentów choroba okluzyjna może mieć zupełnie inne podłoże. Dlatego leczenie wymaga indywidualnego podejścia do Pacjenta.
Podstawą skutecznej terapii jest odkrycie rzeczywistej przyczyny choroby. Gdy to się uda, należy ją wyeliminować oraz naprawić szkody wyrządzone przez chorobę w organizmie. Aby odkryć powód choroby, przeprowadza się dokładną diagnostykę, obejmującą zwykle badania radiologiczne i USG mięśni żwaczy i stawów skroniowo-żuchwowych. Pobiera się wycisk zębów i na jego podstawie tworzy model zgryzu Pacjenta, pozwalający łatwiej ocenić nieprawidłowości.
Wyeliminowanie źródła problemu często jest długotrwałym procesem. Warto jednak od razu zacząć działać w kierunku złagodzenia objawów choroby okluzyjnej. Jedną z metod jest wykonanie szyny relaksacyjnej, zakładanej przez Pacjenta, by przeciwdziałać ścieraniu zębów. Standardowym działaniem jest też ekwilibracja, czyli delikatna korekta niektórych zębów, pozwalająca przywrócić równomierne rozłożenie sił zgryzowych.
Co możesz teraz zrobić?
Jeżeli podejrzewasz u siebie chorobę okluzyjną, albo chciałbyś po prostu skontrolować zgryz i dowiedzieć się, czy nie masz problemów okluzyjnych, przyjdź do Ambasady Uśmiechu. Możesz umówić się na wizytę, dzwoniąc pod numer +48 691 777 197 lub wypełniając formularz.
